[Panfleto] ByA y Barbaria – 11-N: contra a instrumentalización das nosas necesidades e loitas

Descargar o panfleto en pdf

De novo quérennos tomar o pelo. Cren que somos idiotas. Os sindicatos, invocados polos seus curmáns sindicais da vivenda, convocaron unha folga xeral dun día para o 11 de novembro. Que pode achegarnos ás decenas de miles de persoas en loita, ás mobilizacións pola vivenda, ás do ensino en Madrid, ás traballadoras de preescolar na súa folga prolongada, a tantos outros miles de traballadores en loita que están a defender as súas minguadas condicións de vida en conflitos laborais por toda España? Nada.

A natureza desta convocatoria non se lle escapa a ninguén: unha manobra máis dos sindicatos e partidos de esquerda para favorecer ao goberno en la próxima convocatoria electoral do 29 de novembro. Así de descarado. Sen máis. A toque de pito saíron a dar un capotazo ao goberno. Quen paga manda.

O obxectivo é manter a tensión das mobilizacións contra as condicións habitacionales para fagocitar a enerxía das acampadas. Coa aparición de la primeira tenda de campaña na Praza do Sol de Madrid, Sánchez e os seus asesores saltaron como un resorte: «Este é o noso momento. Eleccións xa. É agora ou nunca». E teñen razón, é o seu momento e é agora ou nunca.

Proclaman aos catro ventos o crecemento e a bonanza económica, pero as desigualdades cada día fanse máis patentes e sanguentas. A maioría da clase obreira non chega a fin de mes. Os contratos lixo, que diezman as condicións de vida dos máis novos, multiplicáronse desde que o «goberno máis progresista da historia» está no poder, baixo o paraugas da reforma laboral de Yolanda Díaz. En cambio, os beneficios empresariais van vento en popa.

Mostráronse completamente incapaces e impotentes para aplicar medidas que resolvan o drama habitacional, mesmo alí onde tiñan todas as pancas do Estado, o goberno autonómico e os concellos, como en Cataluña. Despois de oito anos no goberno volven con la mesma cantilena. Pero non se acordan de como o presidente do goberno invitaba os grandes investidores internacionais a entrar no negocio en España, por non falar das portas xiratorias no sector inmobiliario.

Repítesenos machaconamente que se está en «o lado correcto da Historia», pero isto é dificilmente apoiado polos feitos. Se comparamos a política migratoria de Sánchez coas de Meloni non hai diferenzas, a máis diso escoitar recentemente en Ceuta a diversos ministros que todos os inmigrantes que entraron volverán saír de España. Se atendemos o aumento do militarismo, tampouco o goberno español distínguese dos seus homólogos europeos. A tan cacarexada oposición ao 5% de incremento do gasto militar que esixía Trump saldouse cuns investimentos en armamento que bateron marcas.

CC.OO., UXT e os partidos parlamentarios da esquerda do capital, chamaron a esta folga do día 11 co obxectivo tácito de caldear os ánimos e xerar a ilusión de que o 29 de novembro a esquerda pode gañar as eleccións, algo no que eles mesmos non cren e que lles trae sen coidado. Cando se disipou o son celestial das trompetas da Unidade… apareceu o máis prosaico «eu vin a falar do meu» e o «eu ao Congreso e ti ao Senado». Así son estes lerchos.

Pola outra banda, as organizacións da “extrema esquerda” afirman que obrigaron a aquelas a convocar a folga xeral. Como de costume autoengánanse, o que ante todo xera falsas expectativas. Son as necesidades electorais as que marcan o ritmo.

Pero si que cremos que hai motivos para unha folga real, non unha instrumentalizada polos aparellos sindicais e o goberno para os seus propios intereses. Temos sobrados motivos para iso polas miserias que padecemos hoxe e pola ausencia de perspectivas para o futuro da nosa clase, teñamos a idade, o xénero ou a procedencia que teñamos.

Pero unha folga real só pode ser preparada desde un verdadeiro movemento de clase que constrúa asembleas autónomas, un lugar de toma de decisións, de autoorganización, sen ningún tipo de delegación, aberta ao debate e participación de todos os traballadores e traballadoras, sen separacións entre categorías nin funcións.

Porque dunha cousa podemos estar seguros: na loita non estamos sós. Os nosos problemas son os problemas de toda a nosa clase, así que non poden ser resoltos mediante ningunha loita sectorial. As separacións que nos impón o capital só debilítannos. Fronte a elas, estender la loita é unha necesidade vital.

Autoorganizarnos. Estender a loita. Na rúa, os centros de traballo ou estudos, nos barrios; facela global: os problemas que nos aburan non se poden separar uns doutros. A vivenda, as condicións salariais, a precariedade, o malestar emocional, a crise climática ou o ascenso do militarismo son síntomas dunha mesma enfermidade que só podemos abordar de forma global.

É o capitalismo ou nós. Non hai termo medio. E contra o capitalismo non podemos loitar cos seus mesmos instrumentos de dominación, senón afirmándonos con toda a forza da nosa clase cando se levanta, cando combate unida e retoma as rendas da súa loita para liberarse do sistema que a mantén na miseria.